Geen sollicitatiebrieven maar kopjes koffie
Ontdek de nieuwste vacatures in Limburg!
Het kale hoofd, de stevige gestalte, de boksoutfit. Daaf Schoonen ziet er niet uit als iemand van wie je gemakkelijk een gevecht wint. Toch straalt hij vooral rust uit. Hij praat bedachtzaam, open, zonder veel omhaal. Sinds mei 2026 werkt hij als boksagoog bij Boxchainge, waar hij mensen begeleidt met behulp van bokstraining. Van managers tot kinderen met weinig zelfvertrouwen of juist te veel agressie. „Een vermeden gevecht is een gewonnen gevecht”, zegt hij.
Op de boksmat kun je je moeilijk verstoppen. „De een begint meteen voor honderd procent op die zak te meppen, terwijl de ander zich voortdurend inhoudt. Je ziet hoe stevig iemand op zijn voeten staat. Soms te weinig, soms juist té stevig.” Daaf vindt het prachtig. Vooral het individuele contact bevalt hem. „Eén op één werken ligt me eigenlijk het beste.” En de sfeer bij Boxchainge? Die voelt goed. Belangrijk, want Daaf is gevoelig voor de cultuur binnen een organisatie.
Bakkie koffie
Sollicitatiebrieven schrijft hij nauwelijks. Als Daaf ander werk zoekt, drinkt hij liever een kopje koffie met iemand uit zijn netwerk. Zo kwam hij bij verschillende werkgevers terecht. Ook zijn huidige baan begon met een gesprek, ditmaal met Lars Goessen, eigenaar van het snel groeiende Boxchainge. Maar met de koffie alleen kwam hij er niet. Twee managers onderwierpen hem aan een stevig sollicitatiegesprek, waarna Lars hem op de boksmat opwachtte. Daar moest Daaf laten zien hoe stressbestendig hij werkelijk was. „Een mooie manier van solliciteren. Gelukkig doorstond ik de test goed.” Ooit begon hij na zijn mbo SPW als activiteitenbegeleider in de ouderenzorg. Het salaris viel tegen en jongeren trokken hem toch meer. „Ik had al jong een gezin met kinderen. Dan moet er simpelweg voldoende binnenkomen.”
Dreiging
In 2006 ging hij werken met jongeren van twaalf tot achttien jaar die onder toezicht waren geplaatst. Drugs, loverboys, criminaliteit. Geen gemakkelijke doelgroep. „Heftig? Ja, dat vond ik zeker. Maar ook dankbaar. Je zoekt voortdurend de verbinding en kunt echt iets betekenen.” Na anderhalf jaar ging hij intern naar een baan binnen de gevangenis. Daar bleef hij zeven à acht jaar. Een twaalfjarige beschermen in een omgeving waar ook 24-jarigen rondlopen, vraagt nogal wat. Dreiging lag voortdurend op de loer. „Er is niemand die dat helemaal niets doet. Maar ik kon er gelukkig mee omgaan.”
Daaf kan streng zijn. Toch kiest hij liever voor een andere aanpak. „Ik ga het liefst de verbinding aan. Naast iemand staan, niet meteen oordelen.” In die jaren volgde hij ook de hbo-opleiding waar hij eerder door zijn gezin en drukke werk niet aan toe was gekomen. „Dat voelde echt als een verrijking.”
Gevoelsmens
Toen de gevangenis sloot, volgde een nieuw kopje koffie. Via zijn netwerk belandde hij bij Plinthos, onderdeel van de Mutsaerstichting, waar hij jongeren begeleidde die spijbelden of dreigden uit te vallen op school. Bekend terrein. Toch begon het na een kleine zeven jaar te wringen. „Cultuur speelt voor mij altijd een grote rol. Ik ben een gevoelsmens. Op een gegeven moment paste het gewoon niet meer.”
Na een kort verblijf als docent bij VISTA kwam Boxchainge op zijn pad. Opnieuw via een kopje leut met eigenaar Lars Goessen. In 2024 volgde hij nog een training systemische therapie. Emotieregulatie is een belangrijk onderdeel van zijn vak geworden. Ook thuis houdt zijn betrokkenheid bij jongeren niet op. Samen met zijn vrouw is Daaf al langere tijd pleegouder van een jongen van dertien.
De forse man in zijn boksoutfit maakt de indruk dat hij zelf stevig op zijn benen staat. Toch heeft hij in zijn loopbaan geregeld besloten te vertrekken wanneer het ergens niet meer goed voelde. „Ik moet iedere dag met plezier naar mijn werk gaan. Als dat niet meer lukt, wordt het tijd voor een bakkie troost.”
Terug naar alle artikelen